Nieuws
GROENE TIPS van MAART
Filmtip – Hamnet
Sommige films voelen als een bosbad. Je stapt erin met je hoofd vol gedachten en je komt eruit met een zachter hart. Hamnet is zo’n film.
Het verhaal draagt een diepe rouw in zich. Het verlies van een kind snijdt door alles heen, door het huwelijk, door het lichaam van de moeder, door het ritme van het dagelijks leven. De pijn wordt niet verstopt achter grote woorden. Ze is stil, tastbaar, soms bijna ondraaglijk. Je ziet hoe verdriet zich vastzet in spieren, in adem, in blik.
En juist daar gebeurt iets wat zo herkenbaar is voor wie ooit een bosbad heeft ervaren.
Agnes, de vrouw in het hart van dit verhaal, is niet alleen moeder, zij is ook geworteld in de natuur. Zij leeft met kruiden, met aarde onder haar nagels, met kennis die via een vrouwenlijn is doorgegeven. Wanneer haar wereld breekt, keert zij niet naar drukte of afleiding. Zij beweegt naar buiten. Naar de tuin. Naar het land. Naar de stilte.
In het bos, in het werken met planten, in het voelen van wind op haar huid, begint iets te verzachten. Niet omdat het verdriet kleiner wordt, maar omdat het gedragen wordt. Zoals wij tijdens een bosbad onze zintuigen openen, ruiken, voelen, luisteren, zo opent zij zich opnieuw voor het leven dat ondanks alles doorgaat.
De natuur in Hamnet is geen achtergrond. Zij is mededrager. De seizoenen keren terug, de aarde blijft vruchtbaar, zaden ontkiemen opnieuw. In die voortdurende cyclus van sterven en geboren worden ligt een oeroude wijsheid. Rouw hoort bij het leven, net zoals herfst bij de lente hoort.
Wie bosbaden kent, weet dat heling niet altijd zit in praten of begrijpen, maar in aanwezig zijn. In vertragen. In het toestaan van wat er is. De film ademt precies dat. Lange stiltes, zachte beelden, licht dat door bladeren valt. Je voelt bijna de vochtige bodem onder je voeten.
Voor mij is dit een film die laat zien dat verbondenheid met de natuur geen romantisch idee is, maar een levenslijn. Dat wij in tijden van verlies mogen leunen tegen iets groters dan onszelf. Dat de aarde niet wegkijkt wanneer wij lijden, maar ons uitnodigt om weer te ademen.
Een film als een verstild bos,
een verhaal dat je meeneemt naar binnen,
en je zachtjes herinnert dat zelfs in diepe rouw het leven nog fluistert.
Boekentip – Wat er is
Soms lees je een boek dat niet probeert te overtuigen, niet probeert te verklaren, maar je uitnodigt om stil te staan. Wat er is van Hedwig Wiebes is zo’n boek.
Het gaat over verlies, over ziekte, over het leven dat ineens anders loopt dan gedacht. Maar wat mij vooral raakt, is de manier waarop zij aanwezig blijft bij wat er is. Zonder verzet. Zonder drama. Met een bijna natuurlijke overgave.
En misschien is dat precies waar de verbinding met de seizoenen voelbaar wordt.
In de natuur verzet niets zich tegen de winter. Een boom probeert geen lente te spelen wanneer het tijd is om los te laten. Bladeren vallen. Sapstromen trekken zich terug. Het landschap wordt kaal. Niet als straf, maar als onderdeel van het geheel.
In dit boek zie je iets vergelijkbaars. Een vrouw die leert leven met wat zich aandient. Die de zomer niet vasthoudt wanneer het herfst wordt in haar lichaam. Die niet doet alsof het altijd licht is, maar ook het donker erkent als een fase die bij het leven hoort.
Dat maakt dit boek zo krachtig.
Het herinnert ons eraan dat leven met de natuur niet alleen betekent dat we genieten van bloei en overvloed, maar ook dat we leren rusten, afschalen, vertragen wanneer het tijd is. Dat we niet voortdurend hoeven te verbeteren of te fixen, maar soms simpelweg mogen zijn met wat er is.
Voor wie met de seizoenen leeft.
Voor wie merkt dat het lichaam ook zijn eigen getijden kent.
Voor wie voelt dat overgave geen zwakte is, maar wijsheid.
Een boek dat je niet opjaagt, maar naast je gaat zitten.
Zoals een stille winterdag.
Veel kijk- en leesplezier van Will van Wilderpad